سـ‌ع‌ـید نوشت

بلاگ و روزنوشت‌های فرهنگی و شخصی سعید ابوالحسنی‌نژاد؛

«سـ‌ع‌ـید نوشت»

بلاگ و روزنوشت‌های فرهنگی و شخصی سعید ابوالحسنی‌نژاد؛

مدتی گفتار بی کردار کردی مرحمت؛
روزگاری هم به من کردار بی گفتار ده
صائب تبریزی

ســ‌ع‌ـــید's book recommendations, liked quotes, book clubs, book trivia, book lists (read shelf)
کارهای خوب!
پیام های کوتاه

◾️ اخرین مطالب...

بلاگ‌نوشت؛ 
چند وقت پیش با دوستان صحبتی می‌کردیم؛ نزدیک به این مضمون که آیا خوب بودن و دنبال چیزهای خوب بودن، فقط با مسلمانی تعریف می‌شود یا نه؟ مثلاً در زمان ظهور و حضور امام معصوم(ع) امکان دارد فردی غیر مسلمان به خاطر آزادی‌خواهی و عدالت و مهربانی و... (سوای دین) به پیروان حضرت بپیوندد...!؟

روزهای گذشته با خواندن خبری؛ باز این حرف‌ها در ذهنم جوشید! تعدادی از هنرمندان صاحب‌نام جهان، نامه‌ی شدیدالحنی به ترامپ نوشتند؛ نامه‌ای علیه اسرائیل و در حمایت از قدس و فلسطین! اولین کاری که کردم سراغ اسامی این هنرمندان رفتم. جستجوی ساده‌ای کردم و آدم‌هایی را شناختم که مسلمان نبودند! افرادی که مدل، بازیگر، آهنگساز، گیتاریست، نویسنده، کارگردان، خواننده و... بودند!

وقتی هنرمند ایرانی جایگاه «نخبگی» و «خواص بودن» خود را درک نکند؛ صرفاً به «سلبریتی بودن» اکتفا می‌کند و در تشویق‌های هیجانی غرق می‌شود و از هنر بی‌هنری خود لذت می‌برد! و نهایت کارکردش بعد از مشغولیت به «سرگرمی»، در هرج مرج‌های فکری، اجتماعی و بازی‌های سیاسی تعریف می‌شود!

خلاصه که با هر نیت و با هر دین و آئینی هم که باشند؛ کار این هنرمندان صاحب‌نام جهان؛ ارزش دارد! چرا که فطرت‌های پاک، در تمام دنیا وجود دارند. فطرت‌هایی که (اگر سرکوب نشوند) حق‌جو هستند نه سودجو! آزادی‌طلب هستند؛ نه منفعت‌طلب!

  • سـ‌ع‌ـید
بلاگ‌نوشت؛ 

 

 

 

 

دریافت
حجم: 7.15 مگابایت

 

 

 

  • سـ‌ع‌ـید
یک برش کتاب؛ 

یک برش کتاب - ...خود آن حضرت، بنا بر حدیث متواتر و معروف، فرمود: «بُعِثتُ لِاُتَمِّمَ مَکارِمَ الأخلاق». بعثت با این هدف در عالم پدید آمد که مکرمت‌ها (بزرگی‌ها)ی اخلاقی و فضیلت‌های روحی بشر؛ عمومیت پیدا کند و به کمال برسد.
تا کسی خود، دارای برترین مکارم اخلاق نباشد، خداوند متعال این مأموریت عظیم و خطیر را به او نخواهد داد؛ لذا در اوایل بعثت، خداوند متعال خطاب به پیغمبر می‌فرماید: «وَ إنّکَ لَعَلی خُلُقٌ عَظیم».
ساخته و پرداخته شدن پیغمبر، تا ظرفی بشود که خدای متعال، آن ظرف را مناسب وحی خود بداند، مربوط به قبل از بعثت است..

کتاب انسان ۲۵۰ ساله، ص۲۸

  • سـ‌ع‌ـید
بلاگ‌نوشت؛ 

حضرت_یوسف (که سلام خدا بر او باد) پیامبر بودند؛ ولی باز خداوند فرمود اگر «بُرْهانَ رَبِّهِ» (یعنی حقیقت و دلیلی که خدا به آن حضرت نشان داد) نبود، مقابل زلیخا بند را آب می‌داد!!

حالا بیش از ۱۲ میلیون جوان مجرد داریم؛ که پیامبر هم نیستند؛ مسئولین و پدر و مادرها هم این را نمی‌دانند!!

#بازنشر


  • سـ‌ع‌ـید
بلاگ‌نوشت؛ 

 «هر وقتی که کشورمان دچار ذلّت شد، به‌خاطر این بود که مردان فداکار، مردان دلاور، مردان باگذشت نداشتیم. آن‌وقتی که کشور ما در هر دوره‌ای از دوره‌های تاریخ، سربلند شد، به‌خاطر این است که چنین مردانی را داشتیم.»

این جملات که علاوه بر معنای تاریخی و سیاسی، بار فرهنگی دارد؛ اشاره به مهم‌ترین وظیفه‌ی یک نظام اجتماعی دارد و آن هم «تعلیم و تربیت» است!

وقتی از ابتدا کودک و نوجوان ما بر اساس الگوهای خشک و محدود در مدرسه، تعلیم داده می‌شود و خبری از تربیت نیست و علی‌الظاهر، هیچ برنامه‌ی مشخصی هم برای «فداکار شدن»، «قوی شدن»، «شجاع شدن»، «اجتماعی شدن» و... کودک وجود ندارد؛ باید از آینده ترسید! بالاخص اینکه فضای اقتصادی و فرهنگ عمومی جامعه (متأسفانه) به سمت منفعت طلبی، انحصار و مادی گرایی پیش می‌رود!

  • سـ‌ع‌ـید
بلاگ‌نوشت؛ 

در جلسه‌ای درباره تولیدات فرهنگی، به حاضرین گفتم: «...چیزی را که می‌گویم؛ تصور کنید و نخندید؛ تصور کنید روزی که عروسک و کارتون شهدا را بسازیم و عرضه کنیم».

همه خندیدند!

اثر زیر مثالی‌ است که کودک با آن ارتباط برقرار می‌کند و می‌توان با استفاده از هنر صحیح و کار تمیز ارتباط ذهنی با قهرمانان ملی و دینی برقرار کند!

  • سـ‌ع‌ـید
یادداشت‌ها؛ 

تئاتر «ماراتون» آبان‌ماه در تهران، روی صحنه رفت! این نمایش در یک رحم اتفاق می‌افتاد و تلاشِ دو کروموزوم X و Y را برای ورود به دنیای دیگر نشان می‌داد!!

مشخص است که این توضیحِ یک خطی، برای بسیاری جذاب به نظر می‌رسد و برای عده‌ای هم تعجب برانگیز است! همین واکنش‌ها به یک حرکت فرهنگی (چه مثبت و چه منفی) برگرفته از تفکر و اعتقادات افراد است؛ حالا چه مخاطب باشند، چه مسئول!

...گفته شده که هنرمند باید حساس‌تر و جلوتر از جامعه باشد! و اگر هنرش در خدمت رشد مردم قرار بگیرد؛ هنری موفق است. از طرفی، آگاهیم که وظیفه‌ی هنر و هنرمند «فقط» سرگرمی نیست و هر آنچه هم که هنرمند می‌سازد، از فکرِ او و دغدغه‌های او می‌جوشد!

آنچه گفته شد را بگذارید کنارِ این مطلب که تئاتر (به عنوان یکی از مهم‌ترین شاخه‌های هنر) در قرن پنجم و در یونان، فضایی برای آموزش مردم بود و هدفش کمک به تربیت و رشد مخاطبی بود که به تماشا می‌نشست! چرا که در اندیشه آن‌ها مخاطب باید «بهتر» از قبل، از صحنه‌ی نمایش خارج می‌شد! در قرن‌های بعدی بود که رومی‌ها و غربی‌ها؛ تئاتر و هنر را به سرگرمی تبدیل کردند و در تئاتر؛ به نمایش هجویات و جذابیت‌های جنسی و مادیات و گذران زندگی و... پرداختند!

خلاصه این‌که ماجرا، همان ماجرای معروفِ پفکی است که وقتی در صدا و سیما تبلیغ شد، عده‌ای فریاد زدند: «برای سلامتی ضرر دارد». اما واقعاً چرا ما نسبت به کالای فرهنگی و خوراک فرهنگیِ خود، هیچ واکنشی نشان نمی‌دهیم و حساس نیستیم!

برگرفته از کتاب «جامعه شناسی مخاطب در حوزه فرهنگی و هنری» اثر آنتیگون موشتوری و کتاب «هنر، دین، تجدد» اثر آیت الله سید مهدی میرباقری

  • سـ‌ع‌ـید

بایگانی